ELIA

Elia lag in de woestijn

Hij voelde zich nutteloos en klein

De zin van zijn leven zag hij niet meer in

Wat had zijn leven voor zin?

Hij zei , Heere laat mij toch dood gaan

Ik kan er niet meer tegenaan

De moed heb ik opgegeven

Ik weet niet meer hoe nu verder met mijn leven

Ook nu zijn er mensen

Die lopen met de zelfde gedachten en wensen

Het leven kan zo enorm zwaar zijn                  

Overbelast door verdriet en pijn

Goddank mogen wij weten

Dat God ons nooit zal vergeten

Wie Hem aan roept voor hulp laat hij niet staan

Naar Hem mag je altijd gaan!